Verhalen maken de mens. Inspirerende Utrechters aan het woord.

Niet zielig zijn, maar open en eerlijk!

Doesjka aan het werk voor de VIP-bus

Zonder gehoorapparaat hoor ik slecht, hoewel ik aardig kan liplezen. Pas op
de middelbare school werd mij na een piepjestest verteld: “Je hoort niet zo goed, maar dat wist je wel hè?” Toen dacht ik ‘Ooh, is dat het?!’

In je eigen wereld leven

Ik snapte ineens waarom er altijd zoveel langs me heen ging en dat ik zo in mijn eigen wereld leefde. Ik kon me wel heel goed concentreren. Als ik een boek las, zat ik er helemaal in en hoorde ik niets van wat er om me heen gebeurde. Mijn moeder zei regelmatig: “Ben je soms Oost-Indisch doof?! Ik roep je en je hoort me niet!” Daar voelt ze zich soms nog schuldig over.

Ik snapte ineens waarom er altijd zoveel langs me heen ging en dat ik zo in mijn eigen wereld leefde.

Helaas danste ik vanaf mijn zestiende vaak in een discotheek. Daar is mijn gehoor pas echt verslechterd. Sindsdien hoor ik ook continu een piep, brom, zoem en ruis. Mijn hele studietijd heb ik zonder gehoorapparaat gedaan. Ik studeerde bouwkunde, dus ik kon veel uit plaatjes en boeken halen en bij colleges zat ik vooraan. De ontwerplessen waren gelukkig in kleine groepjes. Maar gesprekken, grappen en vragen in de kantine gingen vaak langs me heen.

Eerste gehoorapparaat

Toen ik ging werken, was het niet meer houdbaar. Ik moest presentaties geven en kunnen reageren op mensen. Dus op mijn zeventwintigste heb ik mijn eerste gehoorapparaat gekregen. Dat was een hele stap en ik moest heel erg wennen aan al het geluid dat binnenkwam. Ik hoorde ineens de vogeltjes weer fluiten! Dat was helemaal uit mijn geheugen verdwenen.

Ik hoorde ineens de vogeltjes weer fluiten!

VIP-bus

In Utrecht werk ik voor de VIP-bus, een omgebouwde SRV-wagen die rondrijdt om ideeën en dromen van mensen tot leven te brengen. De bus zet iemands kracht centraal, ook als dat geboren is uit een onvermogen, gebrek, angst of pijn. Het is juist de kunst om daar zoveel mogelijk je kracht van te maken, waardoor je leven leuker wordt.

Dennis, initiatiefnemer van de VIP-bus, is ook mijn levenspartner. Hij heeft me enorm gestimuleerd om beter met mijn slechthorendheid om te gaan. Toen ik hem vertelde hoe eenzaam ik me soms kon voelen in sociale situaties, heeft hij me uitgedaagd om altijd eerlijk en open te zijn naar hem en naar mijn omgeving.

Het is een keus die je op zo’n moment hebt. Je kunt jezelf zielig vinden en je terugtrekken of je kunt aangeven dat je slechthorend bent en dat mensen je tegemoet zullen moeten komen. Toen hij dit zei, barstte ik in huilen uit omdat het echt aankwam.

Je kunt jezelf zielig vinden en je terugtrekken of je kunt aangeven dat je slechthorend bent en dat mensen je tegemoet zullen moeten komen.

Het is vooral het effect dat je totale eenzaamheid kan voelen in een groep mensen, en het een onvermogen is om zonder inspanning echt contact te maken. Dat is iets wat altijd moeilijk blijft, maar ik kan er nu mee omgaan. Ik durf nu elke vergadering of meeting met onbekenden aan te geven dat ik slechthorend ben. Dat betekent dat ik soms dingen vraag die net verteld zijn, antwoord geef op een vraag die niet gesteld is of domme opmerkingen maak. Er moet dan duidelijk en door één iemand tegelijk gesproken worden.

Hoe vaker je het vertelt, hoe makkelijker het wordt. Soms voel ik me nog steeds dom als ik dingen niet versta, maar het lukt me steeds beter om dat los te koppelen van mijn eigenwaarde. Mijn slechthorendheid heeft me ook wat gebracht. Volgens mij kan ik heel goed van weinig informatie veel construeren. Dit heeft me een enorm associatievermogen opgeleverd wat voor mij de basis is van creativiteit.

Volgende
Vorige